Абуджэнне духоўнага смаку

img

Духоўны смак на санскрыце мае назву ручы. Пад смакам да адданага служэння маецца на ўвазе неадольная цяга да святога імя Госпада, аповедаў пра Госпада і Ягоныя гульні. Дакладнай азнакай з’яўлення духоўнага смаку ёсць адсутнасць стомленасці ад паўтарэння й слухання святых імёнаў Госпада. Такая стомленасць можа назірацца на папярэдніх стадыях духоўнага развіцця, аднак на стадыі ручы чалавек бяз стомы паўтарае святое імя Госпада. Вішванатха Чакраварці Тхакур у сваёй кнізе «Воблака Нектару» параўноўвае гэта з працэсам навучання, калі дзіцё, навучыўшыся чытаць, атрымвае ад чытання ўсё больш і больш радасці.

 

Працэс здабыцця духоўнага смаку параўноўваецца з лячэннем ад жаўтухі. Балючая печань не дазваляе чалавеку цешыцца салодкім смакам мёду, аднак, згодна з аюрведычнай медыцынай, мёд ёсць самымі лепшымі лекамі ад жаўтухі. Мёд салодкі заўсёды, аднак здольнасць адчуваць гэту саладосць залежыць ад цяжкасці хваробы. Пагадзіўшыся на лячэнне, чалавек паступова ачуньвае і адначасова з гэтым пачынае адчуваць саладосць мёду. Гэтак жа сама й сэрца жывой істоты са спрадвечных часоў заражана невуцтвам і іншымі клешамі (атрутамі). З дапамогай гаючага слухання аповедаў пра Госпада, паўтарэння святых імёнаў і ўцягненне ў іншыя віды адданага служэння чалавек паступова аднаўляе смак да духоўнага жыцця.

 

Ручы бывае двух відаў: 1) абумоўлены вонкавай прывабнасцю таго ці іншага віду адданага служэння; 2) нічым не абумоўлены. У першым выпадку чалавек адчувае асалоду, калі звяртае больш увагу на форму таго ці іншага віду адданага служэння, не бачачы зместу. Напрыклад, яму падабаецца, калі нехта хораша спявае песні пра Госпада. У гэтым выпадку ён прыцягваецца больш музычным талентам спевака, чым услаўленнем Госпада. Такога чалавека часам параўноўваюць з госцем, у якога праблемы са страўнікам, які, сеўшы да стала з ежай, даведваецца, з чаго зроблена тая ці іншая страва. Прычына такога стаўлення крыецца, ізноў жа, у рэштках матэрыяльных жаданняў у сэрцы. Той жа, хто развіў у сабе ручы другога віду, адчувае чыстую асалоду ад займання адданым служэннем, няважна, у якой форме яно праяўляецца. Зрэшты, калі форма таксама дасканалая, сэрца такога чалавека перапаўняе радасць, і ён радуецца.

 

Вонкавай азнакай ручы ёсць шкадаванне пра свае мінулыя злачынствы й грахі. Вось малітва адданага, у сэрцы якога абудзіўся духоўны смак: «Мой сябар (звяртаецца ён да сябе самога), навошта ты прамяняў салодкі нектар імя Госпада на бессэнсоўныя гутаркі пра сямейныя справы, матэрыяльны камфорт і іншую мітусню? Зрэшты, я і сам ня меней грэшны. Атрымаўшы з ласкі духоўнага настаўніка каштоўны дыямент адданага служэння, я, няшчасны, ня здолеў зразумець ягоную каштоўнасць. Завязаўшы яго ў крысо сваіх адзенняў, я адправіўся на пошукі аскепкаў перламутравай ракавіны, іскры прывіднага шчасця, якая мігціць на беразе акіяна свецкага жыцця. Пакутуючы ў бясплоднай пустэльні, я напуста марнаваў гады свайго жыцця. Грэбуючы адданым служэннем, я проста паказваў сваю слабасць».

 

Так чалавек, знайшоўшы духоўны смак, успамінае свой ранейшы стан свядомасці. Хутка ён робіцца падобны да  пчалы, якая смакуе нектар салодкага плода дрэва жаданняў – «Шрымад-Бхагаватам». Такі адданы не жадае ні на хвіліну пакідаць супольніцтва вайшнаваў. Ён слухае і гаворыць з імі пра нектарныя гульні Госпада, цешачыся і нястомна славячы іх, забыўшыся пра ўсё астатняе. Ён прымае прыстанак святой дхамы і цалкам прысвячае сябе чыстаму служэнню Госпаду.

Падрыхтаваў Садху-бхушана дас, лістапад 2022
Навігацыя: