Авідзья – невуцтва.
Ав’якта – непраяўлены стан стварэньня.
Акарма, ці найшкарма – дзейнасьць, якая пазбаўляе чалавека ад пагрозы застацца ў колазвароце нарадзінаў і сьмерці.
Амара – неўміручасьць.
Ананда – асалода, аспэкт Вярхоўнага Госпада.
Ананта (Ананта-Шэша) – першая экспансія Госпада Вішну ў выглядзе тысячагаловага зьмея.
Анумана – веды, атрыманыя пры дапамозе індукцыйнае лёгікі.
Апапа-віддха – чысты і неапаганены; той, каго ня можа крануць грэх.
Апара пракрыці – ніжэйшая энэргія Госпада.
Апаўрушэя – тое, што расказана нематэрыяльнай асобай; словы Вярхоўнага Госпада.
Ароха – узыходны працэс спазнаньня.
Арча-віграха – форма Госпада, якой пакланяюцца ў храме.
Асур – дэман.
Атма – душа.
Атма-ха – забойца душы.
Ачар’я – духоўны настаўнік, які вучыць уласным прыкладам.
Брахма – першая з створаных жывых істотаў у сусьвеце, стваральнік плянэтаў і біялягічных відаў.
Брахмадж’ёці – зьзяньне, што зыходзіць ад цела Вярхоўнага Госпада, і якое асьвятляе духоўны сьвет.
Брахман – безасабовы аспэкт Абсалютнае Праўды.
Брахманы – носьбіты ведаў, жрацы; першы з чатырох станаў ведыйскага грамадзтва.
Брахма-рандхра – адтуліна на верхавіне галавы, празь якую ёг, які дасягнуў дасканаласьці, пакідае сваё цела, каб выправіцца на розныя плянэты паводле свайго выбару.
Бхагаван – Вярхоўная Асоба Бога.
Бхакты – адданыя.
Бхакці – адданае служэньне Вярхоўнаму Госпаду.
Вайкунтхалокі – плянэты духоўнага неба.
Вайш’і – стан гандляроў; трэці з чатырох станаў ведыйскага грамадзтва.
Варнашрама – сыстэма падзелу грамадзтва на чатыры станы і чатыры ступені духоўнага жыцьця.
Веда – веды.
Веда-вада-раты – тыя, хто дае ўласныя тлумачэньні Ведам.
Веды – спрадвечныя сьвятыя пісьмы, расказаныя Самім Госпадам.
Відзья – веды.
Вікарма – дзеяньні, забароненыя сьвятымі пісьмамі.
Вішну-татва – поўная экспансія Вярхоўнага Госпада.
Врындаван – мясцовасьць у Індыі, дзе 5 000 гадоў таму назад Госпад Крышна правёў Свае дзіцячыя гады.
Гуны – іх налічваецца тры: саттва-гуна (даброць), раджа-гуна (жарсьць) і тама-гуна (невуцтва). Пад гунамі разумеюць тры асноўныя пачаткі матэрыяльнай прыроды, тры «рэжымы дзейнасьці» ілюзорнай матэрыяльнай энэргіі, якая абумоўлівае жывыя істоты. Гуны вызначаюць лад жыцьця, мысьленьне і дзейнасьць душы.
Гуру – духоўны настаўнік.
Г’яна – веды; філязофскі шлях спазнаньня праўды.
Двіджа-бандху – той, хто нарадзіўся ў сям’і брахмана, але не валодае якасьцямі брахмана.
Джыва-шакці – жыцьцёвая сіла.
Дхіра – спакойны чалавек, які не зважае на матэрыяльную ілюзію.
Ёга-бхрашта – чалавек, які сышоў з шляху самарэалізацыі.
Ішавасья – канцэпцыя богацэнтрычнага грамадзтва.
Каніштха-адхікары – адданы-пачатковец; чалавек, які стаіць на ніжэйшай ступені ўсьведамленьня Бога.
Карма – дзеяньне, якое ўжыцьцяўляецца ў рамках наказаных абавязкаў чалавека.
Карма-бандхана – дзейнасьць, якая прывязвае чалавека да матэрыяльнага сьвету.
Карма-ёга – прапанаваньне ўсіх плёнаў сваёй дзейнасьці Крышну.
Кармі – тыя, хто занятыя задавальненьнем пачуцьцяў і працуюць дзеля асалоды плёнамі сваёй працы.
Кшатрыі – стан ваяроў і ўладнікаў; другі з чатырох станаў ведыйскага грамадзтва.
Мадх’яма-адхікары – той, хто знаходзіцца на сярэдняй ступені ўсьведамленьня Бога.
Мая – ілюзія; энэргія Бога, што ўводзіць жывую істоту ў аблуду.
Маяяпахрыта-г’яні – тыя, хто вераць, што яны ёсьць Богам.
Маха-бхагавата – адданы, які дасягнуў дасканаласьці.
Мрыцьюлока – прыстаньне сьмерці, матэрыяльны сьвет.
Мудхі – неразумнікі; людзі, падобныя да аслоў.
Найшкарма – гл. Акарма.
Нарадхама – ніжэйшыя зь людзей.
Нараяна – поўная экспансія Госпада Крышны.
Ніргуна – «які ня мае матэрыяльных якасьцяў», эпітэт Вярхоўнага Госпада.
Парабрахман – Вярхоўны Дух.
Параматма – Звышдуша, экспансія Госпада Крышны.
Парампара – ланцуг вучнёўскае пераемнасьці.
Пара-пракрыці – найвышэйшая энэргія Госпада.
Прана-ваю – паветраныя струмені ў целе, якія забясьпечваюць ягонае функцыяваньне.
Прасад – адухоўленая ежа, якая была прапанаваная Крышну.
Працьякша – веды, атрыманыя падчас беспасярэдняга назіраньня.
Пуруша – той, хто атрымоўвае асалоду; экспансіі Вярхоўнага Госпада ў матэрыяльным сьвеце, якія ствараюць, падтрымоўваюць існаваньне матэрыяльных сусьветаў і бураць іх.
Сагуна – той, хто валодае якасьцямі.
Сат – аспэкт вечнасьці Вярхоўнага Госпада.
Сач-чыд-ананда-віграха – Вярхоўны Госпад, вечная форма асалоды і веданьня.
Сура – сьвяты, пабожны чалавек.
Трыпад-вібхуці – духоўная прырода, што складае тры чвэрці энэргіі Госпада.
Уттама-адхікары – чалавек, які дасягнуў найвышэйшае ступені ўсьведамленьня Бога.
Хіранмая патра – асьляпляльнае зьзяньне, што хавае аблічча Вярхоўнай Асобы Бога.
Шабда – мэтад спазнаньня Трансцэндэнтнага, заснаваны на слуханьні аўтарытэтных ведыйскіх пісьмаў.
Шрымат – вайш’я, чалец стану гандляроў.
Шруці – веды, якія набываюцца падчас слуханьня. Гл. Шабда.
Шуддха – антысэптычны; эпітэт Вярхоўнага Госпада.
Шудры – працоўныя; чацьвёрты з чатырох станаў ведыйскага грамадзтва.
Шукра – усёмагутны.
Шучы – духоўна разьвіты брахман.